متن کامل مقاله های این شماره به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقالات به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

خویشاوندان وحشی گندم به عنوان منبع ژنی ایده آلی جهت بهبود تحمل تنش خشکی در گندم شناخته شده اند. هدف از این تحقیق ارزیابی الگوی بیان برخی از ژن های آنتی اکسیدانتی شامل MnSOD، APX و GPX در گونه های مختلف زراعی و وحشی گندم تحت شرایط عدم تنش (90 درصد ظرفیت زراعی) و تنش خشکی شدید (25 درصد ظرفیت زراعی) بود. بدین منظور آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار (دو تکرار بیولوژیک و دو تکرار تکنیکی) جهت مقایسه پنج گونه Aegilops و دو گونه Triticum به همراه دو رقم شاهد گندم نان مقاوم (سیروان) و حساس به خشکی (دریا) در شرایط گلخانه اجرا شد. نتایج حاصل از تجزیه واریانس برای میزان بیان نسبی ژن های مورد ارزیابی نشان داد اثر تنش، گونه و اثر متقابل بین تنش و گونه برای کلیه ژن ها معنی دار بود. تنش خشکی منجر به افزایش بیان ژن های APX، MnSOD و GPX به ترتیب به میزان 55/9، 64/12 و 18/10 برابر بیش تر نسبت به شرایط عدم تنش شد. علاوه بر این، نتایج به دست آمده از مقایسه گونه های مختلف نشان داد الگوی بیان ژن در بین گونه های مختلف نیز متفاوت است. از مهم ترین نتیجه به دست آمده از این تحقیق می توان به افزایش بیان ژن های بررسی شده در گونه های Ae. tauschii، Ae. speltoides و Ae. cylindrica نسبت به دیگر گونه ها و رقم مقاوم شاهد در شرایط تنش خشکی اشاره نمود. بنابراین انجام مطالعات تکمیلی جهت تعیین ساز و کارهای مرتبط با تحمل تنش خشکی در این گونه ها توصیه می شود.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

موفقیت تلاقی های بین گونه ای در سیب زمینی ها عمدتا بر پایه ناسازگاری پس تخمی بنام تئوری عدد توازنی آندوسپرم (EBN) یا پلوئیدی موثر توجیه می شود که بر اساس آن دو گونه زمانی با هم تلاقی پذیر خواهند بود که از EBN یک سانی برخوردار باشند اما علاوه بر این در برخی تلاقی ها موانع پیش تخمی نیز مشاهده شده است. در این آزمایش تلاقی پذیری چهار گونه آلوتتراپلوئید EBN2 (سولانوم آکول، استولونیفروم، فندلری و هیرتینگی) با 11 کلون متعلق به دو زیر گونه از سیب زمینی های زراعی اتوتتراپلوئید EBN4 (سولانوم توبرزوم زیرگونه توبروزوم و زیرگونه آندیژنا) از نظر موانع پیش تخمی (رابطه گرده-مادگی) و میوه بندی و بذر دهی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد علاوه بر تفاوت در EBN، ناسازگاری پیش تخمی نیز در این تلاقی ها شایع است. شیوع ناسازگاری پیش تخمی زمانی که گونه های وحشی به صورت والد ماده در تلاقی شرکت داده شدند کمتر از تلاقی های متقابل بود. در میان گونه های آلوتتراپلوئید سولانوم آکول از کم ترین قابلیت نفوذ و سد کنندگی برخوردار بود و در بین دو زیر گونه زراعی نیز زیر گونه توبرزوم قابلیت سد کنندگی کمتری داشت. از مجموع 1169 گرده افشانی دو هیبرید از تلاقی توبروزوم × استولونیفروم، یک هیبرید از تلاقی توبروزوم × هیرتینگی و یک هیبرید از تلاقی توبرزوم × فندلری تولید شد. سه هیبرید اول تتراپلوئید و هیبرید آخر هیپوتتراپلوئید تشخیص داده شد.

در این مطالعه، روابط فیلوژنی و تکاملی بین گونه های وحشی و زراعی جنس های Triticum L. و Aegilops L.، با استفاده از بررسی کاریوتیپ مورد مطالعه قرار گرفتند. برای هر جمعیت، کاریوتیپ سه سلول متافازی تهیه و صفات کاریوتیپی محاسبه شد. برای تمامی صفات مورد ارزیابی اختلاف معنی داری بین گونه ها مشاهده شد. گونه های Triticum L. و Ae. speltoides دارای کروموزوم های بلندتری نسبت به سایر گونه ها بودند. بیشترین مقادیر برای صفت نسبت بازوها و کمترین شاخص سانترومری به گونه Ae. umbllulata اختصاص داشت. تجزیه خوشه ای گونه ها بر اساس صفات کاریوتیپی به خوبی توانست گونه های دو جنس Aegilops L. و Triticum L. را از یکدیگر تفکیک نماید. هر چند که گونه Ae. speltoides در کلاستر Triticum L. قرار گرفت. گونه های مورد بررسی بر اساس ژنوم تشکیل دهنده خود در زیرگروه های مختلف تفکیک شدند. بر اساس نتایج تابع تشخیص، جمعیت های گونه های Ae. tauschii، Ae. umbllulata، Ae. triuncialis، Ae. cylindrica، T. aestivum و T. turgidum کاملاً تفکیک شدند. به طور کلی گونه های Aegilops کاریوتیپ های متکامل تری داشتند.

ژنومیک مقایسه ای هم خطی بین ژنوم گونه های خویشاوند نزدیک گیاهی را با دقت بالایی نشان داده و امکان تبادل نشانگرها بین آن ها را فراهم می سازد. هدف این تحقیق ارزیابی انتقال پذیری نشانگرهای ریزماهواره جو بین گونه های جنس های Triticum و Aegilops برای تعیین روابط ژنتیکی آن ها بود. آزمایش در سال 1395در دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز انجام شد. از 165 جفت آغازگر ریزماهواره جو مورد بررسی در 40 ژنوتیپ از نه گونه از جنس های Triticum و Aegilops، 62 جفت آغازگر (5/37 درصد) در ژنوم یکی از گونه های مورد مطالعه تکثیر موفق داشت و 50 جفت آغازگر (3/30 درصد) الگوی نواری چند شکل ایجاد کردند. با استفاده از 50 جفت آغازگر چند شکل، 223 آلل با دامنه 2 تا 14 و میانگین 46/4 الل به ازای هر جایگاه تکثیر شد. میانگین اطلاعات چند شکلی و تنوع ژنی به ترتیب 55/0 و 60/0 برآورد شد. ژنوتیپ های مورد مطالعه با استفاده الگوریتم تجزیه خوشه ای و ضریب فاصله تکاملی به چهار گروه تفکیک شدند. گونه های جنس های Triticum و Aegilops در دو گروه جداگانه قرار گرفته و در داخل هر جنس نیز گروه بندی با ساختار ژنوم آن ها تطابق داشت. در تجزیه به بردارهای اصلی، دو بردار اصلی اول به ترتیب 6/24 و 8/21 درصد از تنوع مولکولی را توجیه کردند و توزیع ژنوتیپ ها براساس این دو بردار با گروه بندی تجزیه خوشه ای مطابقت داشت. نتایج این آزمایش نشان داد که از نشانگرهای انتقال پذیر جو می توان با موفقیت در مطالعات ژنتیکی و به نژادی در گندم و خویشاوندان آن استفاده کرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.